Go to Top

Er is altijd hoop

Hoop

Ze komt voor de eerste keer bij mij langs. Ze straalt kracht uit en authenticiteit. Alleen, dat voelt ze zelf niet. Ze verstopt zich achter haar lange haren. Steeds een glimlach op haar gezicht. Niemand zou vermoeden dat dit meisje er een tijdje geleden niet meer wilde zijn. Ze is zenuwachtig, althans dat zegt ze me. En ze weet nau- welijks wat haar te wachten staat. Een dramatherapeut, daar heeft ze nog nooit van gehoord. Ze heeft mijn naam opgezocht via Google, slim van haar. Je verhaal delen met een onbekende is niet iets wat je zomaar doet.
Ze vraagt zich af of ik haar ga laten toneelspelen. Want dat is iets wat zij niet ziet zitten. Ik praat een vol- ledig uur met haar. Langzaam zie ik haar een ontspan- nen houding aannemen. Af en toe klinkt er gelach. Om onze woorden, om de chaos en omdat we ons onwennig voelen. Eerste gesprekken zijn nooit leuk. Er heerst een spanning en er is slechts een minimum aan vertrouwen aanwezig.

Ze vertelt me haar verhaal. Stap voor stap laat ze me binnen in haar wereld, laat ze haar muurtje zakken. Ze vertelt me het verhaal van een vlinder. Of ik er ook één op haar arm wil tekenen. Ik ken ze niet, die vlinders. Vlinders die zelfverminking moeten tegenhouden. Als ze eenmaal op je arm staan, mag je ze niet meer bescha- digen. Zo teken ik mijn eerste vlinder op haar arm. We noemen hem hoop. Omdat we geloven in herstel (al- tijd). Omdat we geloven in beterschap. Willen leven en niet meer dood willen zijn. Herstel van haar verleden en de pijn die het meebracht.

Tijdens onze gesprekken praten we veel over haar vlinders. Ondertussen niet vrijblijvend meer. Ze zijn een symbool dat leven mag bestaan zonder dat je jezelf er pijn voor moet doen.

Zo krijgt hoop voor de eerste maal leven. Ze maakt er honderden. Honderden vlinders geschilderd met de hand. We willen ze verspreiden en er zo veel moge- lijk mensen mee raken. Hun vertellen dat er hoop is en geloof. We plaatsen ze op een badge, die vlinders van haar. We gaan ze verspreiden. Ons doel is zo veel moge- lijk mensen haar badge te laten dragen. We gaan hoop doorgeven, van hand tot hand, van hart tot hart. In de hoop dat mensen niet alleen zullen stilstaan bij pijn, maar ook bij de kracht van herstel.

We ontwerpen een site en hopen dat zo veel mogelijk mensen er een boodschap van hoop willen noteren. Voor haar, voor jullie en voor iedereen.

Dit is haar boodschap.

Ik deed mezelf bijna dagelijks pijn, op allerlei manieren, en een vriendin van mij toonde me een filmpje op het internet over the butterfly project. Een project om te zorgen dat ik zou stoppen met mezelf pijn te doen.

Elke keer als ik mezelf pijn wilde doen tekende ik een vlinder en gaf die de naam van iemand speciaal in mijn leven.

Dit gaf mij steeds meer hoop, ik begon te geloven in mezelf. Ik kan dus echt iets, ik kan het volhouden!

Ik voelde weer geluk, blijdschap, een emotie die ik me al bijna niet meer kon herinneren.

Het is al zo lang geleden dat ik dit nog gevoeld heb en ik wil het delen met iedereen, want ik besef steeds meer dat ik niet alleen ben en dat mensen echt om mij geven.

Dus mijn doel is samen met Anna en alle anderen mensen duidelijk maken dat iedereen het waard is om hier te zijn en dat je helemaal niet alleen bent.

Er is altijd hoop!